Metody pracy z dziećmi w przedszkolu

Numer JOwS: 
str. 71

Dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym uczą się inaczej niż starsze. Przedszkolaki, zwłaszcza młodsze (3-, 4-latki), mają dużą potrzebę ruchu i ograniczoną koncentrację. Dlatego najlepiej zdobywać ich zainteresowanie czynnościami, które angażują je całościowo: pozwalają się „wyskakać”, wyrazić w tańcu, być w interakcji z rówieśnikami.

Prezentujemy gestami zdania I like you albo You see me, albo You and I eat, albo I help you. Dzieci pokazują, a my mówimy, potem na odwrót: jedno dziecko pokazuje, a reszta odczytuje znaczenie.

Pociąg widmo

Jest to zabawa z wymyślonym przez nas wierszykiem, który zawiera polecenia. Bawimy się w lokomotywę – dzieci, stojąc jedno za drugim, trzymają poprzedzającą osobę za boki i tworzą wagony pociągu. Razem z nauczycielem śpiewają piosenkę z instrukcjami, np.: Put your right leg up, your left leg up, go straight, turn left, stamp your feet, say „hoo hoo”.

Puk, puk

Krzesła są ustawione jedno za drugim. Dzieci siedzą na podłodze za krzesłami. Jedno dziecko sadzamy na pierwszym krześle (jest to „dom”), podchodzi wybrana osoba, siada na drugim krześle, mówi Knock Knock (Puk, puk) i wierszyk:

  • Listen to me.
  • Don’t look at me.
  • What do I say?
  • What is my name?

Dziecko zgaduje. Jeśli zgadnie, gość przesiada się na jego miejsce i jest gospodarzem. I tak dalej.

Magiczna kieszeń

Udajemy, że wyciągamy z kieszeni jakiś przedmiot, np. młotek czy jabłko. Mówimy, co to jest, potem udajemy wykonywanie pewnego ruchu (np. wbijanie gwoździa, obieranie jabłka itd.). Uczymy dzieci zwrotów: czasownik z rzeczownikiem (np. w czasie present continuous). Następnie namawiamy dzieci, aby nas naśladowały lub wykonywały to, co mówimy.

Co masz na sobie?

Dzieci obserwują i nazywają ubranie wybranej osoby. Potem ta osoba wychodzi i zmienia jakiś element, inne dzieci mają odgadnąć, co się zmieniło, np.: shoelaces! (reakcja na rozwiązane sznurowadła).

Taniec emocji

Mówimy pewne słowa, np. angry, scared, i prosimy, by dzieci pokazały te emocje w swoim własnym tańcu. Następnie mówimy happy cat, angry dog itd. – a dzieci tańczą tak, jak – ich zdaniem – zrobiłyby to zwierzęta.

Parę słów na zakończenie

Efektywna nauka, a raczej nabywanie umiejętności językowych przez małe dzieci, odbywa się jedynie drogą naturalną i intuicyjną. Rzecz nie w tym, aby oferować dziecku od czasu do czasu lekcje angielskiego, na których pozna liczby, trochę słów i parę piosenek. Ważne, aby umożliwić dzieciom jak najintensywniejszy kontakt z językiem, głównie przez osłuchanie, nie wymagając natychmiastowej produkcji (czyli mówienia). Dzieci chętnie uczą się mówić przez powtarzanie. Zabawy, piosenki i bajki to świetne narzędzia przynoszące widoczne rezultaty. Nie należy na nich poprzestawać. Warto, korzystając z polecanych książek i stron internetowych, opracowywać projekty tematyczne. Wszystkie te działania językowe dają dzieciom możliwość holistycznego rozwijania się poprzez zanurzenie w języku angielskim i powodują, że w przyszłości będą one mieć większą motywację do nauki, zainteresowanie językiem oraz podstawy do osiągnięcia w nim biegłości.

Niestety, spotykane ciągle swoiste „redukowanie” języka do podstawowych tylko pól tematycznych i wydawanie poleceń po polsku jest krzywdzące dla dzieci, gdyż marnuje się ich olbrzymi potencjał. Taki sposób nauczania jest zresztą odbierany przez dzieci jako sztuczny i nudny. Warto zatem uczyć dzieci języka w warunkach zbliżonych do naturalnych, stopniowo podnosząc poprzeczkę.

Netografia

Bibliografia

  • Arabski, J. (1985) O przyswajaniu języka drugiego (obcego). Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
  • Arabski, J. (1996) Przyswajanie języka obcego i pamięć werbalna, Katowice: Śląsk.
  • Ashbrook, P. (2007) Nauka jest prosta. Ponad 250 propozycji zajęć dla przedszkolaków. Kielce: Jedność.
  • Bieńkowska, K. (2012) Jak dzieci uczą się mówić. Warszawa: PZWL.
  • Brzeziński, J. (1987) Nauczanie języków obcych dzieci. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
  • Harmer, J. (1991) The Practice of English Language Teaching. Longman.
  • Harmer, J. (1998) How to Teach English. Longman.
  • Komorowska, H. (1999) Metodyka nauczania języków obcych. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
  • Krakowian, B. (2000) Selected Principles in Teaching English as a Foreign Language to Children and Adults. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.
  • Kuffner, T. (2008) Jak to zrobić? 365 pomysłów na kreatywne zajęcia dla dzieci w wieku przedszkolnym i młodszych. Kraków: Wydawnictwo Zielona Sowa.
  • Mikler-Chwastek, A. (2011) Dotykowe poznawanie otoczenia. Diagnoza i wspomaganie rozwoju małych dzieci. Warszawa: Wydawnictwo Akademii Pedagogiki Specjalnej.
  • Siek-Piskozub, T. (1997) Gry i zabawy w nauczaniu języków obcych. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
  • Smith, Ch. A. (2009) Grupa bez przemocy, 162 zabawy i ćwiczenia dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, uczące empatii i współpracy. Kielce: Jedność.
  • Wieszczeczyńska, E. (2000) Dlaczego warto rozpocząć naukę języka obcego w okresie wczesnoszkolnym? W: „Języki Obce w Szkole”. Nauczanie wczesnoszkolne, nr 6.