Polish Culture in the Teaching of the Polish Language at Beginner Level in China – Didactic Experiences
Learning Polish as a foreign language involves not only developing language skills but also learning about Polish culture. This article presents the author’s experiences of integrating Polish culture into beginner-level Polish language instruction for Chinese students. It discusses the objectives and content of the lessons, the materials and teaching methods employed, as well as the challenges arising within this specific cultural and educational context. Although the teaching approaches presented in the text are exploratory in nature, they may serve as a source of inspiration for other language teachers.
Keywords: Polish culture, Chinese students, teaching culture, teaching Polish as a foreign language
Jak podaje Wielki słownik języka polskiego, słowo „kultura” wywodzi się z łacińskiego cultūra oznaczającego uprawę ziemi, hodowlę, kształcenie i pielęgnację. W odniesieniu do cywilizacji kultura to „duchowy i materialny dorobek społeczności żyjącej w jakimś czasie na określonym terenie”. Podobne znaczenie ma pojęcie „kultura” we współczesnym języku chińskim. W siódmej, najnowszej edycji Słownika współczesnego języka chińskiego „kulturę” definiuje się jako „sumę dorobku materialnego i duchowego stworzonego przez ludzi w procesie rozwoju społeczeństw”. Szczególne znaczenie przypisuje się dorobkowi duchowemu, obejmującemu m.in. literaturę, sztukę, edukację i naukę (Słownik współczesnego języka chińskiego 2016: 1371, tłum. własne). Oba słowniki podkreślają zatem, iż kultura to przede wszystkim twórczość ludzka. Tak samo uważa autor jednej z najpopularniejszych książek o kulturze chińskiej Yuzhen Cheng (2017: 3): sedno zagadnienia kultury to człowiek, a poznawanie kultury to poznawanie przede wszystkim ludzkich twórczych myśli, zachowań, psychiki, metod oraz ich ostatecznych owoców.
Wiedza o kulturze jest obecnie nieodłącznym elementem procesu glottodydaktycznego. W Programach nauczania języka polskiego jako obcego (Janowska i in. 2011) katalog zagadnień socjolingwistycznych, socjokulturowych i realioznawczych określono dla poziomów od A1 do C2. Potwierdza to znaczenie komponentu kulturowego w całym procesie nauki języka. Waldemar Pfeiffer (2001: 156–157) zauważa, że tematyka krajo- i kulturoznawcza może sprzyjać rozwijaniu kompetencji językowej na najwyższym poziomie zaawansowania.
Chińska Inicjatywa Pasa i Szlaku wpłynęła na dynamiczny rozwój studiów polonistycznych w tym kraju, co znajduje odzwierciedlenie w rosnącej liczbie uniwersyteckich ośrodków umożliwiających naukę języka polskiego. W chińskim systemie edukacji polszczyzna należy do tzw. mniej popularnych języków (Zhang 2025). Dla kierunków studiów pierwszego stopnia w zakresie tych języków Ministerstwo Edukacji Chińskiej Republiki Ludowej opracowało odrębne wytyczne dotyczące kształcenia studentów. Zgodnie z nimi absolwenci powinni posiadać solidną wiedzę o kulturze docelowej oraz kompetencję międzykulturową (Komitet Doradczy ds. Nauczania 2020: 139). W trosce o to, aby studenci poznali polską kulturę, a jednocześnie w odpowiedzi na oczekiwania strony chińskiej, na polonistykach w Chinach podejmowano różne udokumentowane próby dydaktyczne. Jagna Malejka (2010), odwołując się do własnych doświadczeń zdobytych na chińskich uczelniach, przedstawiła zalety i wady przekazywania studentom wiedzy socjolingwistycznej i socjokulturowej wyłącznie po polsku. Zaproponowała również w nauczaniu polskich zachowań językowo-kulturowych podejście międzykulturowe, dostosowane do specyfiki uczenia się Chińczyków (Malejka 2020, 2021). Z kolei Yinan Li (2012) omówiła metody nauczania kultury polskiej stosowane w Katedrze Języka Polskiego Pekińskiego Uniwersytetu Języków Obcych. Aby pomóc studentom pokonać trudności wynikające z różnic między kulturą zachodnią a chińską, wykładowcy wykorzystywali różne formy pracy – od praktycznych warsztatów kulinarnych do analizy dzieł literatury klasycznej i współczesnej. Z kolei Agnieszka Jasińska (2017) zaproponowała wykorzystanie polskich seriali w nauczaniu kultury jako uzupełnienia wiedzy o Polsce i Polakach oraz narzędzia rozwijania kompetencji interkulturowej. Innym pomysłem tej samej autorki było zlecenie studentom kantońskiej polonistyki opracowania „Subiektywnego przewodnika po Kantonie”. Dzięki realizacji tego projektu, opartego na podejściu zadaniowym, młodzi poloniści nie tylko rozwinęli kompetencje językowe i interkulturowe, lecz także pogłębili wiedzę o własnym dziedzictwie kulturowym (Jasińska 2022).
Z dotychczasowych publikacji dotyczących nauczania kultury polskiej chińskich studentów wynika, że rozwijanie kompetencji międzykulturowej odbywało się najczęściej w ramach zajęć językowych. Z kolei informacje uzyskane przeze mnie w rozmowach z nauczycielami języka polskiego pracującymi na uczelniach w Chinach pokazują, że do tej pory tylko nieliczne ośrodki polonistyczne przeznaczały odrębne godziny na zajęcia poświęcone kulturze i realiom Polski dla studentów pierwszego roku. Treści z zakresu teorii kultury tego kraju wprowadzano zwykle od drugiego roku studiów. Jeśli pojawiały się na wcześniejszym etapie, były wówczas przekazywane w języku angielskim lub chińskim. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie własnych doświadczeń związanych z nauczaniem kultury polskiej studentów chińskiej polonistyki na poziomie początkującym, z możliwie szerokim wykorzystaniem języka polskiego. Omówiono dwa przedmioty: współczesną kulturę i sztukę polską oraz kulturę polską – przeznaczone dla studentów pierwszego roku studiów licencjackich na kierunku język polski na uniwersytecie w Hangzhou. Zajęcia odbywały się w semestrach letnich w latach akademickich 2021/2022 oraz 2023/2024. Ponieważ prowadziłam je po raz pierwszy, przedstawione rozwiązania dydaktyczne mają charakter eksploracyjny. Mogą jednak stanowić źródło inspiracji dla nauczycieli języka polskiego jako obcego, zainteresowanych włączaniem treści kulturowych do nauczania języka na poziomie początkującym.
Kultura polska w nauczaniu początkujących polonistów w Chinach
Profil studentów
Studenci, którzy uczestniczyli w moich zajęciach, mieli już za sobą semestr nauki języka polskiego oraz podstawową wiedzę o Polsce, zdobytą w języku ojczystym. W 2022 roku grupa liczyła 7 osób, a w 2024 roku – 9. Jeden ze studentów już przed rozpoczęciem studiów interesował się literaturą, historią oraz muzyką polską, a dzięki temu zamiłowaniu uczył się języka polskiego od czasów licealnych. Można zatem przypuszczać, że jego wiedza o kulturze polskiej była większa niż pozostałych studentów, którzy poznawali polskie obyczaje dopiero na początku studiów polonistycznych. W semestrach, w których prowadziłam przedmioty współczesna kultura i sztuka polska oraz kultura polska, studenci równocześnie uczestniczyli w zajęciach z języka polskiego, korzystając z podręcznika Polski krok po kroku (2010), jako podstawowego materiału dydaktycznego.
Cele nauczania
Zanim ustaliłam cele nauczania, długo się zastanawiałam, jaki powinien być zakres tego przedmiotu. Moje wątpliwości nie były bezpodstawne. Po zapoznaniu się z przywołanymi wcześniej definicjami kultury uznałam nazwę przedmiotu współczesna kultura i sztuka polska za nieco mylącą, ponieważ sztuka jako wytwór działalności człowieka stanowi część kultury, a zatem – moim zdaniem – obu pojęć nie powinno się zestawiać równorzędnie. W 2022 roku nie miałam możliwości zmiany nazwy wykładanego przedmiotu, natomiast dwa lata później udało mi się ją zastąpić krótszą nazwą kultura polska. Tym samym zdecydowałam, że na moich zajęciach poruszone zostaną różnorodne zagadnienia związane ze współczesną kulturą polską, przede wszystkim obejmujące wiedzę realioznawczą, a temat sztuki będzie okrojony. Zgodnie z programem studiów przedmiot miał charakter fakultatywny, jednak ze względu na wymóg realizacji określonej liczby godzin dydaktycznych wszyscy studenci z danego roku uczęszczali na te zajęcia. Uwzględniając charakterystykę grupy oraz specyfikę przedmiotu, wyznaczyłam następujące cele nauczania.
Studenci:
- mają podstawową wiedzę o kulturze polskiej w XX i XXI wieku;
- rozumieją wpływ historii Polski i Europy na kształtowanie się i rozwój współczesnej kultury polskiej;
- potrafią wskazać podobieństwa i różnice między kulturą polską a chińską.
Materiały dydaktyczne i treści nauczania
Dla wspomnianego przedmiotu nie wyznaczono z góry konkretnego podręcznika, dlatego musiałam dobrać i opracować odpowiednie materiały dydaktyczne. W czasie przygotowywania zajęć na rynku nie było publikacji przeznaczonej bezpośrednio do nauczania kultury polskiej chińskich studentów. Z jednej strony stanowiło to niemałe wyzwanie i wymagało dużego nakładu pracy. Z drugiej strony otworzyło jednak nową przestrzeń do poszukiwań. Przygotowałam własne materiały dydaktyczne, korzystając przede wszystkim z następujących źródeł:
- podręczników języka polskiego jako obcego, takich jak seria Hurra!!! Po polsku. Podręcznik studenta (2007), Po polsku po Polsce (2016), Polski jest cool (2013) itp.;
- pomocniczych materiałów dydaktycznych przeznaczonych do nauczania kultury polskiej, takich jak O Polsce po polsku (2015);
- opracowań poświęconych kulturze polskiej, takich jak Kultura polska. Silva rerum (2002), The History of Polish Art (2017), oraz różnych artykułów naukowych;
- książek popularnonaukowych dotyczących kultury polskiej, takich jak Guide to the World Nations. Poland (2017);
- internetowych serwisów poświęconych kulturze polskiej, takich jak Culture.pl.
Szczegółowe treści nauczania ustaliłam wspólnie ze studentami. W pierwszej kolejności porównałam zakres tematyczny trzech znanych i uznanych opracowań poświęconych kulturze polskiej, przeznaczonych przede wszystkim dla odbiorców spoza polskiego kręgu kulturowego (zob. tab. 1). Jak wynika z tego zestawienia, obok typowych obszarów, jak literatura, święta czy muzyka, kultura polska obejmuje również elementy bardziej specyficzne, np. emigrację. Następnie przedstawiłam studentom listę zagadnień, takich jak kuchnia, muzyka i taniec, sztuki plastyczne oraz obyczaje, i poprosiłam ich o wskazanie tych, które najbardziej ich interesowały. Poszczególne tematy oceniali w skali od 1 do 5, gdzie 1 oznaczało niewielkie zainteresowanie, a 5 – bardzo duże. Na podstawie tej ankiety, a także własnych przekonań i doświadczeń ustaliłam ostateczny obszar treści przedmiotowych. Ze względu na nieco inną organizację roku akademickiego 2023/2024 musiałam ograniczyć zakres nauczania. W tabeli 2 przedstawiam wybrane zagadnienia w kolejności, w jakiej zostały omówione w danym roku. W obu edycjach starałam się rozpocząć od tych, które najbardziej zainteresowały studentów. W 2024 roku podzieliłam grupę na trzy zespoły i poprosiłam każdy z nich o przygotowanie w czasie ferii prezentacji na temat jednego z polskich utworów literackich. Prezentacje zaplanowano na początek semestru letniego, dlatego realizację programu rozpoczęłam od literatury polskiej.
Metody nauczania – wybrane przykłady
Jak słusznie zauważył Piotr Kajak (2020: 164), „w nauczaniu języków obcych idealną sytuacją pozostaje taka, gdy poznawanie realiów i kultury integruje się z praktyczną nauką języka, w tym przypadku polszczyzny, i odbywa się po polsku”. W realizacji większości wymienionych wyżej tematów próbowałam łączyć poznawanie dorobku kultury polskiej z ćwiczeniami językowymi dostosowanymi do początkującego poziomu studentów. Ciekawymi przykładami są zadania wykorzystane podczas zajęć poświęconych malarstwu i muzyce polskiej. Na podstawie zdobytej wiedzy językowej uczący się dopasowywali prezentowane dzieła sztuki i wysłuchane utwory muzyczne autorstwa polskich artystów i twórców do odpowiednich tytułów lub gatunków. Dzięki temu mogli jednocześnie poznawać i utrwalać nowe słownictwo, korzystając z materiałów multimodalnych.
Niemal każdą lekcję opierałam na wcześniej poznanych treściach, ponieważ ich przypomnienie ułatwiało wprowadzanie nowej wiedzy. Przykładowo, zajęcia poświęcone polskim świętom rozpoczynały się od zadań, w których uczący się mieli odnaleźć w ciągu wyrazów nazwy ważnych dla Polaków dni, a następnie dopasować je do odpowiednich dat i chińskich tłumaczeń. Ćwiczenia odnosiły się do podstawowych informacji o polskich świętach, z którymi studenci zapoznali się w poprzednim semestrze, głównie w języku ojczystym. Odwołanie do tej wiedzy pozwoliło następnie spojrzeć na polskie święta z szerszej perspektywy, tym razem w języku polskim.
Przekazując wiedzę, miałam świadomość, że „uczący się języka polskiego oczekują od nas kontrastywnego opisu kultury polskiej, uwzględniającego porównanie z elementami ich własnej kultury” (Miodunka 2004: 104–105). Zdawałam sobie również sprawę z odpowiedzialności za uświadamianie studentom znaczenia ich kultury rodzimej, która stanowi cenny „zasób wstępny” wspierający poznawanie zjawisk kulturowych i rozwój kompetencji interkulturowej (Waszau 2020: 233). W kontaktach z Polakami studenci z Chin nie będą przecież pytani o polskie zwyczaje związane z Bożym Narodzeniem, lecz mogą zostać poproszeni o wyjaśnienie w języku polskim znaczenia elementów własnej kultury. Dlatego po omówieniu polskich świąt poprosiłam całą grupę o porównanie ich z rodzimymi uroczystościami, wskazanie podobieństw i różnic oraz krótki opis w języku polskim jednego z najważniejszych chińskich świąt. Na lekcji dotyczącej kuchni polskiej punktem wyjścia do dyskusji o związkach między kulturą obcą a własną stały się pierogi. Choć farsze przyrządzane w obu krajach różnią się od siebie, potrawy mają dość podobne kształty i są spożywane z okazji najważniejszych świąt – Bożego Narodzenia w Polsce i Święta Wiosny w Chinach. Może to odzwierciedlać pewne uniwersalne aspekty kulturowego doświadczenia związanego z jedzeniem. Po zajęciach każdy ze studentów miał pisemnie zaprezentować w języku polskim tradycyjną potrawę ze swojego miasta rodzinnego. Publikacja tekstów części moich studentów w kwartalniku „Echo Bolan”, wydawanym przez Konsulat Generalny RP w Szanghaju, świadczyła o sukcesie próby włączania kultury własnej do nauczania kultury nabywanej. Natomiast historie wybitnych kobiet z Polski, o których rozmawialiśmy na zajęciach, zainspirowały niektóre studentki do przedstawienia w języku polskim sylwetek znanych chińskich kobiet. Ich ustne prezentacje podczas wizyty delegacji z polskiej placówki dyplomatycznej cieszyły się uznaniem.
Zajęcia z kultury polskiej prowadziłam nie tylko ja, lecz także sami uczący się. W trakcie semestru każdy z nich musiał zaprezentować całej grupie wybrany element kultury polskiej, np. tłusty czwartek, bar mleczny czy Konstytucję 3 Maja. Wystąpienia nie miały całkowicie dowolnej formy, ponieważ w poleceniu wskazałam wiarygodne źródła informacji (np. angielskojęzyczną stronę Culture.pl) oraz zawarłam dodatkowe sugestie. Studenci znajdowali czasem materiały lepsze od tych zaproponowanych przeze mnie, co przynosiło bardzo dobre efekty i niespodziewanie poszerzyło także moje horyzonty. Angażowanie uczących się służy przede wszystkim temu, by stopniowo wdrażali się w samodzielne poszukiwanie i zdobywanie wiedzy o kulturze.
Największym problemem, z jakim mierzyłam się podczas zajęć, był wybór języka, w którym powinnam omawiać materiały. Starałam się konsekwentnie posługiwać polskim jako głównym, a nawet jedynym językiem nauczania, aby stworzyć warunki jak najbardziej zbliżone do środowiska docelowego. Jednak ze względu na poziom znajomości polszczyzny moich studentów oraz złożoność treści wprowadzanych na zajęciach czasem musiałam mówić po chińsku, co skracało czas przeznaczony na ćwiczenia językowe. Prezentacje studentów również odbywały się w ich języku ojczystym. Wymagałam jednak, aby podczas wystąpień zaakcentowali po polsku słowa kluczowe, żeby również w ten sposób włączyć elementy nauki języka. Z czasem się przekonałam, że obecność języka ojczystego studentów na zajęciach może mieć swoje uzasadnienie. Dzięki niemu łatwiej było mi wyjaśniać bardziej złożone zagadnienia i stopniowo przygotowywać ich do nauki na coraz wyższym poziomie.
Opinie studentów – wyniki ankiety
Po zakończeniu zajęć przeprowadziłam wśród studentów ankietę, aby poznać ich opinie na temat prowadzonego przeze mnie przedmiotu. Otrzymałam 7 poprawnie wypełnionych kwestionariuszy z pierwszej grupy i 6 z drugiej. Wyniki obu edycji były podobne. Ogólnie studenci byli zadowoleni. Zajęcia spełniły ich oczekiwania i przybliżyły im kulturę polską. Mimo wykorzystania wielu materiałów opracowanych wyłącznie w języku polskim respondenci nie uznali treści przedmiotów za bardzo trudne. W obu grupach ponad połowa studentów stwierdziła, że dzięki zajęciom ich spojrzenie na kulturę polską uległo zmianie. Po semestrze nauki ankietowani postrzegali ją jako unikatową, bogatą, interesującą i romantyczną. W odpowiedziach zaznaczyli również, że przygotowanie prezentacji ułatwiło im przyswojenie zagadnień kulturowych.
Podsumowanie
Kultura jako nierozerwalna część kształcenia językowego powinna być nauczana już od początku nauki języka. Obejmuje ona bardzo szeroki zakres treści, dlatego należy wybrać te najważniejsze oraz dostosować podejście dydaktyczne do potrzeb uczących się i warunków nauczania. W przypadku przedmiotu poświęconego kulturze polskiej, prowadzonego dla studentów I roku polonistyki w Chinach, zastosowane rozwiązania obejmowały:
integrowanie przekazywania wiedzy z ćwiczeniami językowymi,
włączanie porównań między kulturą docelową a własną,
obowiązkową realizację projektu kulturowego,
częściowe włączanie języka rodzimego.
Okazało się, że zajęcia odpowiadające poziomowi zaawansowania i oczekiwaniom uczących się mogą być dobrze odbierane, a jednocześnie pozwalają osiągnąć założone cele dydaktyczne.
Bibliografia
- Cheng, Y. (2017), 中国文化要略 (ang. A Comprehensive Guide to Chinese Culture), Pekin: Foreign Language Teaching and Research Press.
- Cudak, R., Tambor, J. (red.) (2002), Kultura polska. Silva rerum, Katowice: Wydawnictwo Naukowe „Śląsk”.
- Gao, D., Gao, K. (red.) (2017), 列国志·波兰 (ang. Guide to the World Nations. Poland), Pekin: Social Sciences Academic Press China.
- Jasińska, A. (2017), „O mnie się nie martw” i „Powiedz TAK!”, czyli jak wykorzystać seriale do nauki języka polskiego w Chinach, „Języki Obce w Szkole”, nr 4, s. 37–41.
- Jasińska, A. (2022), Podejście zadaniowe w kształceniu świadomości kultury własnej Chińczyków uczących się języka polskiego, „Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia ad Didacticam Litterarum Polonarum et Linguae Polonae Pertinentia”, nr 13(359), s. 98–117.
- Jasińska, A. (2015), O Polsce po polsku, Kraków: Kolegium Języka i Kultury Polskiej w Świecie.
- Kajak, P. (2020), Kultura popularna w nauczaniu polszczyzny jako języka obcego. Wstęp
- do kulturoznawstwa glottodydaktycznego, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.
- Komitet Doradczy ds. Nauczania na Kierunkach Języków i Literatur Obcych w Szkolnictwie Wyższym Ministerstwa Edukacji Chińskiej Republiki Ludowej) (red.) (2020), 普通高等学校本科外国语言文学类专业教学指南 (pol. Wytyczne dotyczące kształcenia na kierunku języki i literatury obce studiów licencjackich w szkołach wyższych), Pekin: Foreign Language Teaching and Research Press.
- Li, Y. (2012), Po polsku nie tylko się mówi! Metodyka nauczania kultury w dydaktyce polonistycznej w Chinach, „Postscriptum Polonistyczne”, nr 2, s. 263–273.
- Malejka, J. (2010), Na głęboką wodę – o zaletach (i wadach) komunikowania się z Chińczykami wyłącznie po polsku, [w:] T. Sekiguchi (red.), Spotkania polonistyk trzech krajów – Chiny, Korea, Japonia. Rocznik 2009, Tokio: Tōkyo Gaikokugo Daigaku Prandogo Senkō, Prando Bunka Kenkyūshitsu, s. 167–177.
- Malejka, J. (2021), Podejście międzykulturowe w nauczaniu języka polskiego jako obcego w Chinach, „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio N: Educatio Nova”, nr 6, s. 467–485.
- Malejka, J. (2020), Wykorzystanie podejścia międzykulturowego w nauczaniu języka polskiego w Chinach na przykładzie kuchni, „Postscriptum Polonistyczne”, nr 2, s. 77–90.
- Malinowski, J. (red.) (2017), 波兰美术通史 (ang. The History of Polish Art), Szanghaj: SDX Joint Publishing Company.
- Małolepsza, M., Szymkiewicz, A. (2007), HURRA!!! PO POLSKU 1. Podręcznik studenta, Kraków: Prolog.
- Miodunka, W. T. (2004), Kompetencja socjokulturowa w nauczaniu języka polskiego jako obcego. Zarys programu nauczania, [w:] W. T. Miodunka (red.), Kultura w nauczaniu języka polskiego jako obcego, Kraków: Universitas, s. 97–117.
- Pfeiffer, W. (2001), Nauka języków obcych. Od praktyki do praktyki, Poznań: Wagros.
- Piotrowska-Rola, E., Porębska, M. (2013), Polski jest cool. Seria do nauki języka polskiego jako obcego na poziomie A1, Lubin: Wydawnictwo EPISTEME.
- Prizel-Kania, A., Bucko, D., Sowa, K., Majcher-Legawiec, U. (2016), Po polsku po Polsce. Podręcznik do nauczania języka polskiego jako obcego oraz kultury polskiej dla początkujących, Kraków: Wydawnictwo AVALON.
- Janowska, I., Lipińska, E., Rabiej, A., Seretny, A., Turek, P. (red.) (2011), Programy nauczania języka polskiego jako obcego. Poziomy A1–C2, Kraków: Księgarnia Akademicka.
- Stempek, I., Stelmach, A., Dawidek, S., Szymkiewicz, A. (2010), Polski krok po kroku 1, Kraków: Glossa.
- Waszau, A. (2020), Czy kultura własna jest potrzebna do rozwijania kompetencji (inter)kulturowej? O uwzględnianiu kultury ojczystej w procesie nauczania / uczenia się języka obcego, „Czasopismo Polskiego Towarzystwa Neofilologicznego”, nr 55/2, s. 225–237.
- Zhang, H. (2025). Dlaczego polski? Motywacja do nauki mniej popularnych języków obcych na przykładzie chińskojęzycznych studentów kierunków polonistycznych, [w:] R. Przybylska, M. Rak, A. Ruszer, Y. Li (red.) 70 lat polonistyki Pekińskiego Uniwersytetu Języków Obcych: Dziedzictwo, rozwój, innowacje, Kraków: Wydawnictwo Księgarnia Akademicka, s. 97–109.
Źródła słownikowe
- Słownik współczesnego języka chińskiego. Siódma edycja (2016), Pekin: The Commercial Press.
- Wielki słownik języka polskiego [wersja internetowa], Warszawa: Instytut Języka Polskiego PAN, [dostęp: 24.08.2026].
Artykuł został pozytywnie zaopiniowany przez recenzenta zewnętrznego „JOwS” w procedurze double-blind review.
